ฉุกคิดเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนอ่านหนังสือ “เสียดายคนอินเีดียไม่ได้อ่าน”
เขาว่า…
…อินเดีย คือ กระจก…
เวลาเราใช้กระจก ส่องดูตัวเอง
“เงา” ที่ปรากฏบนกระจก
มันไม่ได้ทำให้เรา”เข้าใจ”ตัวเองมากขึ้นเท่าไร
แต่ “คนอื่น” ต่างหาก
ที่มักจะเป็นกระจกสะท้อนภาพ “ตัวตน” ของเราออกมา
ไม่ใช่แค่สะท้อน”เงา” แต่คนเรามักจะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นยังไง
ต่อเมือเวลาที่คนอื่นพูดถึงเรา
เหมือนจะเป็นเรื่องง่ายๆที่คิดว่าตัวเราคืออะไร
แต่จริงๆมันยากถ้าไม่มีใครบอก
สิ่งที่ “น่าเบื่อ” คือ ความผิดพลาดของตัวเอง เรามักจะไม่รู้ตัวกัน
จนกว่า “คนอื่น” จะเป็นกระจกสะท้อนมันออกมา
ฉันคือกระจกเงา เธอคือกระจกเงา
เราทุกคนเป็นกระจกเงาที่สะท้อนตัวตนซึี่งกันและกัน
เงาที่ส่องออกมา มันจะเป็นเงาของเราจริงๆหรือเปล่า มีแต่เราเท่านั้นที่รู้
ภาพที่เห็นใน”กระจก” ของคนอื่น
อาจจะไม่ใช่ ภาพตัวตนที่แท้จริงก็ได้
กระจกเงาบางอัน….มัน “เฟค”…
กระจกเฟค ก็ส่อง ภาพ เฟคๆ ออกมา
เคยอยากรู้ว่า คนสมัยก่อนอึดอัดหรือเปล่าที่ไม่รู้ว่าหน้าตาตัวเองเป็นยังไง
แต่พอมีกระจกเงา
มันทำให้คนเรายิ่งยึดติดกับภาพ “ภายนอก” มากขึ้น
จะเดินไปไหนก็ส่องกระจก ว่าดูดีหรือยัง
แต่จริงๆมันอาจจะเป็นสัญชาติญาณอย่างหนึ่งของคนไปแล้วก็ได้
เวลาเราเดินผ่านกระจก มีใครบ้างไม่เหลียวไปมอง”ภาพ”ตัวเอง
เรื่องที่ “น่าเบื่อ” อีกอย่างคือ เวลามีคนพูดว่า…
“หัดส่องกระจกซะมั่ง…”
คนๆนั้นมัก “ไม่รู้ตัว” ว่าตัวเองเป็นอย่างไร
เพราะเอาแต่ “ส่องกระจกเงา”
ที่เห็นเพียง “ภาพเงา” ของตนเอง ซึ่งเป็นเพียง”ภาพลวงตา”เท่านั้น
แต่กลับเพิกเฉย “กระจก” ที่สะท้อน “ตัวตน” ของตัวเอง
ผ่านทางมุมมอง “คนอื่น”
เราเคยคิดว่า มนุษย์เรามีอยู่จริงหรือเปล่า
ตัวตนและสิ่งที่เราสัมผัสทุกวันนี้มันเป็นของจริงหรือเปล่า
คิดว่าสิ่งที่เราจับต้องหรือเห็นอยู่ทุกวันนี้ มันอาจจะไม่ใช่ของจริงก็ได้
บางอย่างสุดท้ายแล้วมันอาจจะเป็นแค่ “เงา” ที่จับต้องไม่ได้
แต่แปลกที่หลายๆคนกลับไขว่คว้า “เงา” เหล่านั้น
…เราก็คนหนึ่ง…
ไม่รู้ว่าภาพเหล่านั้นมันเป็นของจริงหรือเปล่า
แต่เวลามีความสุขนั้น มันคือของจริง
เหมือน”ความรัก”
มีหลายคนมักจะไล่คว้าสิ่งที่เป็นแค่ “เงา”
มีหลายคนพอใจ “ความสุข” ที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าสิ่งที่มัน “จีรัง”
อันนี้ได้มานานแล้ว อ่านจบไปแล้ว
เอามาปล่อยให้อ่านกัน
อ่านแล้วจะเกิดอารมณ์ งงๆเต๊กนิดหน่อย
แต่อารมณ์โอเค กูคือกูสินะ ประมาณนั้น
เข้าในเว็บแล้วกดไปตรง book นะ
Related posts:
