อ่านตรงนี้ก็ดี จะได้เข้าใจมากขึ้น
เราไม่เอาเอนทรี่ออกแล้วนะ หลังจากนี้ ไม่ว่าจะใน homepage หรือบล็อค
เพราะเราเหนื่อยกับการต้องแคร์ความรู้สึกใครๆมากๆ
ที่เอาออก ไม่ใช่เพราะกลัวคนเกลียด แต่เพราะเรากลัวว่าคนที่เรารู้สึกดีๆด้วย
จะรู้สึกแย่ และหมดพลังไป เพราะเรามีความคิดสุดโต่งอีกด้าน
ซึ่งบางคนอาจจะคิดว่า ความสุข ของเค้า ไม่ได้อยู่ตรงนั้น
ทั้งๆที่เราเตือนแล้วว่า ถ้าหากรับไม่ได้ อย่าอ่านนะ
เพราะมันทำให้เราอยากเลิกเขียนในสิ่งที่เราคิดจริงๆจังๆ
เมือเราเหนื่อยมาก ที่ต้องแคร์คนทุกคน
วันหนึ่ง เราอาจจะหายไปจริงๆ แล้วทำแต่งานวาดอย่างเดียวก็ได้
ไม่โผล่มาแสดงความคิดเห็นอะไรเลย และวงการบ้านเราจะเป็นยังไง
ก็ไม่สน และไม่เกี่ยวข้องกับเรา
เพราะทุกวันนี้ เราคิดว่ามันเสียเวลามากแล้ว
ในการพูดสิ่งที่เสี่ยงว่าตัวเองจะต้องโดนเกลียด
และไม่รู้คนจะเข้าใจเราไหม
เราคิดว่า …ถ้าถึงขีดจำกัดของเรา
เราคงเลือกที่จะพูดในพื้นที่ส่วนตัวแล้วล็อคเอาไว้เลย
ไม่ให้ใครอ่านความคิดเราได้(ให้คนที่คิดว่าเข้าใจเรา อ่านก็พอ)
บางทีเรารู้สึกเหนื่อยกับ”การแบ่งแยกทางสังคม”
สำหรับการเมืองบอกตรงๆว่าเราเป็นกลาง ไม่เลือกข้าง
ไม่อยากทะเลาะกับใครทั้งนั้นในชีวิตจริง
และไม่มีเหตุผลที่เราจะต้องฝืนตัวเองแล้วเหนื่อยมากขึ้น
เพราะทุกวันนี้เราทำงาน เราก็เหนื่อยแล้ว
และยังต้องรักษาสภาพจิตใจให้ดีตลอดเวลา
บางครั้ง เราไม่สามารถ”เอาใจคนทุกคน”ได้
แต่เลือกทำในสิ่งที่เราคิดว่าถูกต้ิองและเหมาะ
การเมืองในชีวิตจริง ไม่อยากเจอเลย
หรือ แม้แต่คนรอบๆตัวในสังคมเราล้วนแต่มีการแบ่งแยก ว่า นี่พวกนั้น พวกนี้
ปัจจุบัน เรายังคงค้นหาอยู่ว่า “คนชอบให้เราพูดความจริง” ที่เราึิคิดหรือเปล่า
แต่มันไม่สำคัญอะไรแล้ว
เราคิดว่า เราเตือนไว้แล้ว ว่าเราไม่อยากสร้างภาพ ไม่อยากเฟค และไม่อยากด่าลับหลัง
แต่ถ้าใครคิดจะอ่านความคิดเรา ถ้าหากคิดว่า อ่านแล้วหงุดหงิด อย่าอ่านเลย
การที่เราเขียนสิ่งที่เราคิด ออกไปบนอินเตอร์เนท
เรารู้สึกว่า เราได้ผ่อนคลาย เพราะได้ระบายออก…
สิ่งที่เขียนนี่เกือบจะหมดที่คิดแล้ว
เพราะฉะนั้น แทบไม่ต้องถามต่อเลย
อ่านแล้วจะเข้าใจเรา เพราะว่าเราพูดออกไปหมดเพื่อระบายความเครียด
หลังๆเราไม่อยากเข้า MSN
เพราะว่าเราเข้าไปแล้ว บางทีเรารู้สึกแย่กับการทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่ามันไม่ดี
นั่นคือ การนินทา-หรือ การบ่นในทางไม่สร้างสรรค์ และเรายอมรับว่า
ในฐานะ”มนุษย์ปุถุชน” เรายังเลิกสิ่งเหล่านี้ไม่ได้….
เลยเลือกที่จะอยู่ห่างๆสถานการณ์เหล่านั้นดีกว่า
เราเลยเลือกที่จะอยู่ข้างนอก นั่งวาดรูปแทน
1.เราไม่ชอบคน “เฟค” (ในระดับ จัดว่า… “เฟคมากๆ”…)
2.เราไม่ชอบคนที่ “เข้าหาคนเพื่อผลประโยชน์” อย่างเดียว
3.เราไม่ชอบคนพูดจา “ไม่คิด” (หลายๆครั้งติดๆกัน)…แบบไม่เคยรักษาน้ำใจใคร แต่คนอื่นอย่าได้มาทำลายน้ำใจกู
4.เราไม่ชอบคน “ลืม” บุญคุญคน
5.เราไม่ชอบคน “ทำงานเอาหน้า” อย่างเดียว
6.เราไม่ชอบคน “ใช้คนอื่นๆเป็นเครื่องมือในการสร้างปัญหาให้กับผู้อื่นอีกทอด”
7.เราไม่ชอบคน “ทำตัวเป็นนางเอก ที่มีชีวิตอันน่าสงสารมากๆ ทั้งๆที่ชีวิตตัวเองดีกว่าคนอื่นเยอะแยะ
แต่ทำเหมือนโดนโลกและคนอื่นๆกลั่นแกล้งตลอดเวลา โลกนี้ช่างโหดร้ายจริงๆ…”
8.เราไม่ชอบคน “พูดจากดคนอื่นให้ดูต้อยต่ำ”
9. “ทิ้งเพื่อน-ไม่ช่วยเหลือเพื่อน-ลืมเพื่อน-ไม่เคยรับว่าตัวเองผิด-ด่าลับหลังแต่ไม่กล้ารับ”
10.ต้องมีคุณสมบัติครบ “10 ข้อ” ด้านบน คือทำให้เราไม่ชอบนะ
แต่ถ้าไม่ครบ เราว่าโอเค จริงๆมนุษย์เรามีข้อผิดพลาดได้
และใครจะมานั่งเอาใจคนอื่นตลอดเวลา พ่อแม่ก็ไม่ใช่
เพราะฉะนั้น อ่านจบแล้วไม่ต้องพารานอยว่า…ตายหละ กูมีคุณสมบัติข้อนั้นข้อนี้
มันจะเกลียดกูไหม ??
จริงๆคือ ไม่ต้องแคร์เราก็ได้ และเราไม่เลือกที่จะด่าลับหลังใครโดยไม่จำเป็น
โดยเฉพาะ ถ้าคนๆนั้นยอมรับสิ่งที่เราพูดได้ และอยากฟังความจริงที่เราคิด
ถ้าคิดว่าเลิกนิสัยเหล่านี้
แล้วทำให้ีชีวิตดีขึ้น ก็ทำ แต่ถ้าคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่มันถูกต้อง หรือดีแล้ว ก็ไม่ต้องสนใจเรา
ทุกคนก็ต้องทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้องทั้งนั้น
จริงๆคือ ทุกคนไม่มีใครผิด แค่เลือกที่จะเป็น
ถ้าถามว่าอยากเจอเืพื่อนไหม อยากสิ
(แต่ช่วงนี้ไม่ว่างเท่าไร)
เราเชื่อว่าเพื่อนเข้ามาอ่านบล็อคเรา
แต่ว่าที่เราให้ทุกคนอ่านได้ด้วย
เพราะเราบอกแล้วว่า เราไม่อยากพูดลับหลังใครนะ เมื่อเราจะเขียนความคิดของเรา
ที่ต้องการให้คนอื่นรับรู้ มันจึงเป็นสาธารณะชนมากกว่าส่วนตัว
ถ้าถามว่านิสัยที่เราไม่ชอบคืออะไร ก็คงเป็น “เฟค” มั้ง
การเฟค เราคิดว่ามันคือระดับความเหมาะสมทางสังคม
คนเราไม่สามารถพูดสิ่งที่คิดออกไปได้ทั้งหมดแน่นอน
แต่ที่เราไม่ชอบ น่าจะ ระดับเฟคมากๆ
คำอธิบายของคำว่าเฟคมากๆ คือ เฟค…แบบยังไงดี
เอาเป็นว่าเจอแล้วจะรู้แล้วกัน
เราเตือนว่า จิตอ่อนอย่าอ่าน แต่เราเชื่อว่า คนที่จิตอ่อน หลายๆคน
เข้ามาอ่านบล็อคเราแล้วอาจจะเกิดอาการจิตตกแน่นอน
คือถ้าไม่ไฟพุ่ง ก็ไฟดับมอดไปเลย
แต่ก็ทนอ่านกันจนจบ
แล้วบางคนก็ยังทนเข้ามาอ่านต่ออีก…
ถ้าจะเกลียดเรา เพราะเราเลือกที่พูดความจริงที่ึิคิด
ก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะเราไม่ได้ต้องการจะเอาใจคนทุกคน
หรือต้องการให้คนมารักเราเยอะๆ 
เราขอแค่คนที่”เข้าใจ”เราก็พอ
บางที เราก็เคยคิดว่า จะเลือกเขียนสิ่งที่คิดดีไหม?
โพสแต่งาน และ ทำให้ภาพตัวเองออกมาดีๆ คนจะได้ไม่เกลียดเรา?
และจะติดตามผลงานเราเยอะๆ ชอบเรา รักเราเยอะๆ
แต่เราถามตัวเองว่า ทำแบบนั้น มันได้อะไรกลับมาเหรอ…?
ในเมื่อคนเหล่านั้น สักวัน อาจจะลืมเราไปด้วยซ้ำ
แต่ถ้าเราพูดในสิ่งที่ทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปได้ ในทางที่ดีขึ้นมีความสุขขึ้น
อย่างน้อย อาจจะคิดได้มากขึ้น
เราจะอยู่ในความทรงจำของเขา
และเราเลือก ที่จะเป็น”อย่างหลัง”…
คนที่เขาชอบเรา รักเรา ไม่ได้รักที่เราเป็นเราเลยสักนิด
แต่รักในสิ่งที่เราต้องการทำให้เห็น หรือแสดงออกไป
บางที คนที่เข้าใจเราจริงๆ
อาจจะรู้ก็ได้ว่าเรารู้สึกอย่างไร
จะว่าเราเจอชีวิตที่แตกต่างกับคนอื่นก็ได้
เราไม่อยากจะให้คิดว่า ความคิดเราถูกต้องเสมอ เพราะมันเป็นแค่ความคิดของคนๆหนึ่งเท่านั้น
ใครที่คิดว่าใช้ชีวิตแบบเรา แล้วเหนื่อย หรือมีความสุขอย่างอื่น ก็โอเคนะ
อย่าเครียด ชีวิตนี้มันไม่มีสูตรสำเร็จ
“You must become a person who you are”
Related posts:
