A:imagine , You can have occasion to meet that person but it may be your other ordinary day,nothing special ,nothing could possibly hurt.
B:Clever!
‘Mei’

ปีหน้าจะทำอะไร?

ตอนนี้พ่อกับแม่ยังอยู่กับเราดีเราอยากจะใช้เวลาที่ยังเป็นอิสระนี้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมมากขึ้น ที่คิดไว้คือเขียนหนังสือและอ่าน/เล่าให้เด็กตาบอดฟัง เขียนหนังสือเพื่อผู้ป่วยซึมเศร้าและไบโพล่าร์ อาจจะใช้ YouTubeช่องเดิมนั่นแหละทำคอนเทนท์ใหม่เข้าไปเพราะเปลี่ยนชื่อช่องไปเรียบร้อยแล้วโดยส่วนตัวเรารู้สึกว่าเมื่อก่อนก็เคยอยากรวยมากๆเลยนะจะได้สบายแล้วก็ไม่ต้องทำอะไร ใช้ชีวิตหรูหราอะไรแบบนี้ตอนนี้ถามว่าอยากไหมก็อยากแต่ว่า มาคิดดูคนที่เดือดร้อนกว่าเรามีเยอะแยะมากมายเหมือนที่เรามี แล้วเราเป็นกำลังเล็กๆที่สามารถช่วยเค้าได้

ที่ผ่านมาถามว่าทำอะไรไปบ้างเราพยายามทดลองใช้ชีวิตโดยใข้ชุดน้อยที่สุดอาจจะไม่ถึง 15 ชุด ด้วยซ้ำ เพราะว่าโลกในปัจจุบันนี้เราถูกหล่อหลอมอยู่ในยุคทุนนิยมทุกคนล้วนบริโภคและบางทีเราบริโภคเกินกว่าความจำเป็นจริงๆเราไม่ได้ต้องการเงินมากถึงขนาดรวยแค่ใช้ชีวิตโดย sustain หรือคงไลฟสไตล์ปัจจุบันได้ก็พอแล้ว แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธความร่ำรวยถ้ามันจะรวยขึ้นมาก็ไม่เป็นไรก็เอาเงินไปช่วยคนอื่นได้

ไปอ่านที่เขียนไว้ใน deviantart เราสงสัยว่าเราเป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่มันก็คือเราเริ่มคิดถึงคนอื่น จริงจังตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนนั้นเราเขียนถึงสถานการณ์สึนามิ แล้วปีถัดถัดมาเราก็วาดรูปแล้วขายแล้วเอาเงินทั้งหมดไปบริจาคให้องค์กรช่วยเหลือสึนามิ จริงๆคือเมื่อก่อนเราคิดถึงคนอื่นเพื่อตัวเอง

เรารู้สึกว่าถ้าหากเราช่วยเหลือคนอื่นแล้วเราก็จะดูดีขึ้นด้วยแต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปเราอยากจะช่วยเหลือเพราะเราอยากจะช่วย ไม่มี hidden agendas

เราคิดว่าตั้งแต่เราเจอเหตุการณ์เหล่านั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเรารู้สึกว่ามีเสียงเล็กๆหลายหลายคนที่ร่ำร้องขอความช่วยเหลือ แต่เค้าไม่ได้รับความช่วยเหลือเราบอกเลยว่าเราอาจไม่ถึงขั้นอุทิศตนแต่เราจะพยายามเต็มที่ในการที่จะช่วยเหลือผู้อื่นอย่างเต็มที่

อาจจะสงสัยว่าทำแบบนี้ทำไมเพราะว่าวันก่อนเราถามเพื่อนว่าทำไมเราลืมคนคนนึงไม่ได้เพื่อนเราตอบว่าเพราะว่าเพื่อนคนนี้ทำให้เรารู้สึกว่าเรามีชีวิตอยู่หรือ Alive บางทีการที่เราช่วยเหลือคนอื่นมันอาจจะทำให้เรากลับมารู้สึกแบบนั้นอีกครั้งรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่

Hoho Matthias Adolfsson course’s homework
Self portrait
I rather wear simple tee and pant
‘You can try,you never break me’

Another note conclusion for someone don’t understand the theme
‘Human can not break’
You can try to break hito or human character.
it’s will fragment to six and eventually become bigger…..

HUMAN =art of learning when to cling it on and letting go.
=====================
The word ‘letting go’ 看得开 and ‘cling it on’ 看不开
use almost same character
If you use straight line to
break ‘hito’人 or human character
You will get ‘six’六 and ‘big’大.
Sun 日 and moon 月 are almost the same character.

‘You can try,you never break me’人>六 >大
‘I’ll fragment to six and be bigger’

Sharing 13 years of experience living with ‘bipolar’ people said to go ’crazy’ or ‘nuts basically bipolar is mental illness. It can cure just like physical illness by taking medicine and maybe meditating can help(but you still need to take Med to stabilize chemical inside the brain)I want to say it is not normal you can imagine something very uncommon and against social norms at this level. Then How I recover at this level? Faithfully I meet some fantastic woman in the hospital. She’s bipolar too while I’m in the delusional stage she calms me and said you have got to make yourself normal, to be normal

Life is not ruin because of some illness. I admit I scare a lot the first time I heard the word ‘psychiatrist’.The old myth makes us scare enough to reject our own problems 7 Time in hospital | 1 MRI scans 2011 admit I have got physically symptom by thrown up the whole day. So the doctor assumes I‘ve some problem with my brain 13 years of living with ‘bipolar disorder’, losing confidence and esteem. Now I try to set myself free! because ‘I love me and my art’.

I May takes Med for my whole life but it’s never taken me. ‘Because the world, will never take my heart I’ve genetically bipolar because my relative being a mental disorder too. Faithfully it is like a physical illness it can be cure. I am bipolar type A-without depression Now I take lithium and apalife. It’s less side effect but way expensive. It’s 13 years journey 2008-I have got to leave my beloved job because disorder. It makes my mood very swing and I have delusions and disorganized thoughts enough to make me got some problems with work but that’s the best event occur

I grow both in personal and artistic. I admit to the hospital about a month to recover and lose 100k each time I admit2009-admit again after that I gain and have to lose weight due to drug‘s side effect several times 2011-I start to working on my own Artbook and stuff including my pocketbook and this moment make me feature in several media2012-2017 I guess this is very down turn. My skill drop drastically and I’m no longer happy with my current life2018-Now I get my confidence and esteem back! Both in personal and art:) The disorder makes me discover happiness in life actually.

นั่งรอหมอ