fbpx

Bless of the sun

get framed print DM twitter @meisanmui

‘Bless of the sun’

‘Bless of the sun’story artist: Kotchaporn EstraFlowertranslation: Napol Napol Grisanaputiเทพแห่งดวงอาทิตย์ผู้อ่อนโยนกับเหล่ามวลมนุษย์ แต่กระนั้นหากความชั่วช้าไม่ได้บังเกิดกับอมนุษย์ตนใด ผู้นั้นจะได้รับพรอันแสนล้ำค่าจากเทพแห่งดวงอาทิตย์

The ancient moon god has always been gentle with human beings. However, if any monsters were not influenced by evil, they would receive the precious blessing from the ancient sun god.

งานเทศกาลเฉลิมฉลองฤดูใบไม้ผลิกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า เหล่านางระบำที่ถูกจ้างมากำลังเตรียมตัวอยู่ในห้องพักที่ทางหัวหน้าหมู่บ้านได้จัดเตรียมไว้ให้

The spring festival was going to be celebrated soon. Meanwhile, those dancers being hired were preparing themselves in the room which the chief of the village had provided to them with that.

หญิงสาวผิวสีแทนนั่งอยู่หน้ากระจกเพียงลำพังเพื่อรับการตกแต่งจากช่างแต่งหน้าประจำกองคาราวาน

The young tanned woman sat lonely in front of the mirror, and she waited for using cosmetics on her face by the make-up artist who lived in the caravan.

นางเดินทางกับกองคาราวานมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ทุกคนในคาราวานรู้เพียงแต่ว่า หญิงสาวเป็นเพียงนักเดินทางที่กำลังจะไปยังประเทศทางตะวันตกเท่านั้น

She has spent traveling in the caravan trip for a while ,and everyone in the caravan exactly knew that the young woman was the only one traveler who was heading to western country.

ทว่าหญิงสาวไม่มีเงินติดตัวแม้แต่น้อยจะมีก็เพียงความสามารถในการเต้นระบำ หัวหน้าคาราวานจึงพานางเข้ามาร่วมขบวนด้วยกันจนกว่าจะถึงที่หมาย

Although she did not have enough money to be able to pay for anything, she had her own moderate ability to dance that caused the chief of the caravan to persuade her to join the caravan.

“ลิเดีย” ช่างแต่งหน้าประจำกองคาราวานเรียกเพื่อให้รู้ว่าเป็นคิวของนางแล้ว แต่แม้จะไม่มีเครื่องสำอางความงดงามของลิเดียนั้นก็เฉิดฉายเกินใคร จนบางครั้งก็ให้ความรู้สึกว่า นี่ไม่ใช่ความงามอย่างที่มนุษย์จะมีได้

“Lydia” the make-up artist called her to inform that it was her queue already. Even if Lydia was not using cosmetics, her beauty was counted as the most beautiful and gorgeous among the people in the room. Until it sometimes made everybody think or consider that the priceless beauty did not belong to human, and they could never have beauty which could not be described in words too.”คะ”

หญิงหันศีรษะพร้อมตอบรับด้วยเสียงสดใสราวกับกระดิ่ง”วันนี้จะไม่เกิดเรื่องแบบวันนั้นใช่ไหม?” ช่างแต่งหน้าถามเพื่อความมั่นใจ สีหน้าเป็นกังวล“Yes” The women turned her face the make-up artist and responded by saying joyfully.

“It won’t happen like that day, right?” Her make-up artist asked with a bit concerning.”

ไม่ค่ะคิดว่านะคะ เรื่องที่เกิดขึ้นคงเป็นเพราะการเต้นของข้าเป็นอะไรบางอย่างที่ใกล้เคียงกับเวทมนตร์ของพวกนักเวทก็เป็นได้” “ I think it won’t. That thing was happened because my dancing might be similar with the magicians magic.” Lydia said.

หญิงสาวยิ้มจนตาหยี นั่นทำให้ความงดงามของนางยิ่งเพิ่มเท่าคูณทวี จนเกือบทำให้ความคลางแคลงใจสงสัยของช่างแต่งหน้ามลายหายไปสิ้น

Lydia gave a broad smile to her make-up artist impressively.That could be expanding her beauty many times, and almost made the make-up artist’s curiosity be eliminated entirely.

นักเวทสำหรับประเทศทางตะวันออกแล้วเป็นสิ่งที่เลวร้าย แต่อมนุษย์เป็นสิ่งที่แย่ยิ่งกว่าลิเดียเป็นคนสวยและนิสัยดี แต่ทว่าก็เกิดเรื่องราวมากมายตั้งแต่รับนางเข้ามาในกองคาราวาน และแต่ละเรื่องก็เป็นเรื่องที่ดี และบางทีมันก็ดีเกินไปด้วยซ้ำ

For mages, they were viewed as evil by people in western countries, but being monsters, they were inferred worse than that.Lydia, she was gorgeous and well-disposed. Even so, there have been many stories of her happening since she was accepted to work in the caravan. Not only each story was good, but some of them seemed too good.

โดยปกติกองคาราวานจะขาดแคลนเรื่องเสบียงอยู่บ่อย ๆ เพราะคนในกองค่อนข้างเยอะ แต่ทว่าหลังจากที่รับลิเดียมา พวกผัก ผลไม้และธัญพืชก็มักจะถูกเติมเต็มอยู่ไม่ขาด แถมมักจะถูกเติมแทบทันทีที่พร่องลงหรือจากที่เคยโดนโจมตีจากเหล่าสัตว์ป่าและอนุษย์อยู่บ่อย ๆ ในระหว่างการเดินทาง มันกลับไม่เกิดขึ้นอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว

Normally, the people living in the caravan would lack of foodstuffs very often because of having a large number of people. However, after Lydia had been to there, fruits and cereals were incredibly filled whole time. Particularly, when foodstuffs were consumed to be almost empty, they would be filled fully immediately.In the earlier time, they used to be frequently attacked by cruel wild animals and monsters in their trips; nevertheless, in the moment later, it was not happened anymore.

แล้วไหนจะเด็กน้อยที่มักจะร้องไห้ในยามค่ำคืนกลับหลับสบายและเลี้ยงง่ายขึ้น เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาอันสงบสุขของกองคาราวานยกเว้นเพียงแค่เรื่องเดียว

Also, kids who had always cried at night seemed to sleep well, and it was easier to raise them. It was considered that the people in the caravan had exactly met the moment of peace as well as extreme satisfaction. There was only one exception.

และเพราะสาเหตุนั้นทำให้คนในกองคาราวานเริ่มพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยโดยตรงกับหญิงสาวเพราะสงสัยว่านางอาจจะเป็นนักเวทหรือไม่ก็อมนุษย์ แม้หัวหน้ากองคาราวานจะบอกไม่มีอะไรก็ตามที”ถ้าเจ้ามีความลับอะไรจะบอกพวกเราก็บอกได้นะ พวกเรารับได้” ช่างแต่งหน้ายิ้มฝืน

That thing caused everyone to attempt to avoid talking directly to her. They did like that because they highly doubted and suspected that she might probably be a magician or monsters. However, the chief of the caravan told them that it was nothing at all, they were still curious about what she was exactly.“If you have any secrets, you can let me know, and we can willingly accept yours.” The make-up artist forcing a smile told to her.

“…ไม่มีอะไรนี่คะ” ลิเดียพูด เมื่อแต่งหน้าเสร็จแล้วก็ถูกเรียกออกไปหน้าเวทีลิเดียร่ายรำและร้องเพลงด้วยทำนองสนุกสนานแต่นุ่มนวลสมกับเป็นฤดูใบไม้ผลิ ทุกคนในหมู่บ้านล้วนเต้นรำและสังสรรค์กันอย่างรื่นเริงจนกระทั่ง”กรี๊ด” เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อทุกคนเห็นสิงโตก้าวออกมาจากป่า พร้อมด้วยบริวารสัตว์ต่าง ๆ พวกชาวบ้านที่เห็นแบบนั้นจึงวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น

“Nothing.” Lydia said. When making up her face had been done, she was called to the front of the stage. Meanwhile, she was dancing and singing a joyful melody, simultaneously all villagers were dancing and getting together delightedly.

“Oh gosh!” It was the sound of screaming when everyone saw a lion walking out of the forest including many kinds of animals that were its followers. Suddenly, the whole panic villagers ran away quickly.

เทศกาลเฉลิมฉลองจบลงทันควัน เหลือเพียงเด็กชายคนหนึ่งที่ร้องไห้จ้า ต่อหน้าสิงโตที่อยู่ไม่ไกลนักพวกชาวบ้านหรือแม้แต่กองคาราวานไม่มีใครกล้าไปช่วย มีเพียงลิเดียที่ก้าวเข้าไปอย่างช้า ๆ

Their festival and celebration were immediately done and ended, and there was only one crying boy left nearby the lion.The villagers and the people from the caravan were afraid of giving him a hand, but only Lydia was fearless to walk toward him slowly

.”เด็กน้อยไม่ต้องกลัว ข้าสัญญาว่ามันจะไม่ทำอันตรายกับเจ้า ตราบที่ข้ายังอยู่” ว่าจบลิเดียก็เดินผ่านไปแล้วใช้มือสัมผัสหัวสิงโตอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้อำนาจจิตสั่งให้มันกลับเข้าป่าพร้อมกับพรรคพวก

“Don’t be scared! I promise it won’t hurt you as long as I’m still alive.”Lydia left the boy alone and reached to the lion. Then she had touched its head gently before using her power of mind to order them to turn back to the forest.

เจ้าสิงโตโค้งศีรษะลงสัมผัสกับหลังเท้าราวกับจะทำความเคารพนาง ก่อนสัตว์อื่น ๆ จะคำนับตามแล้วรีบกลับเข้าไป เมื่อพุ่มไม้หยุดสั่นไหวทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

That lion bowed its head to her feet as if it had willingly paid her respect before other animals did the same thing. After that, all animals got back to the forest, and when the bush was stopped shaking, the atmosphere around there turned peaceful.

“นี่มันเรื่องอะไรกันทำไมผู้หญิงคนนั้นถึง…นางเป็นพวกนักเวทหรือว่าเป็นอมนุษย์กันแน่” ชาวบ้านคนหนึ่งว่า แต่หัวหน้าคาราวานรีบแย้งขึ้นมาทันที“

What is going on?”“Why can she do like that?”“Is she a mage or monster exactly?”One of the housekeepers asked. However, the chief of the caravan disagreed with her. “ถ้านางเป็นอมนุษย์ที่ชั่วร้าย นางคงไม่สามารถมีรูปกายแบบมนุษย์ปกติได้หรอกในช่วงเวลากลางวัน

“If she was a monster, she would probably not be able to have her own human appearance in the day time.”

หรือต่อให้เป็นอมนุษย์จริง ๆ ก็ต้องเผยร่างออกมาในเวลากลางคืน

And if she was the real monster, she had to disclose her body in the night.

แล้วเมื่อคืนนี้พวกเราก็ยังเห็นลิเดียยังอยู่กับพวกเราอยู่เลยในสภาพมนุษย์ พวกท่านก็น่าจะเห็นเหมือนกันนะ”หญิงสาวนิ่งสงบขณะที่การโต้เถียงระหว่างพวกเขารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ลิเดียยื่นมือให้เด็กชายเพื่อดึงเขาลุกขึ้น“

Also, we saw Lydia staying with us last night with showing her appearance of the human body.”“Did you all see her like me do?” The chief of the caravan said and asked everybody seriously.The young woman kept clam quietly while they were arguing with each other more seriously, and she held out her hand gently to the boy for pulling him up.”

ขอบคุณครับ ว่าแต่พี่เป็นนักเวทหรืออมนุษย์ จริงหรือเปล่า? อย่างที่เขาว่า” หญิงสาวยิ้มแย้มแล้วกระซิบที่ข้างหูของเด็กน้อย “Thanks a lot, but there is one thing I want to know.”

“Are you a mage or monster that everyone has been talking about?” The boy asked her.”

ข้าไม่ใช่นักเวทและพวกนั้น มันแค่มาเพื่อทำความเคารพข้าน่ะ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ”เด็กน้อยตกตะลึง มองใบหน้าหญิงสาวที่ผละออกมา แววตาของนางดูเศร้าสร้อยนัก

“I am not a mage.”“In fact, those just came to pay respect to me.”“I must really apologize for making you frightened.”

She said.That kid got a little bit shocked by watching at her face that was fleeing from and showing her sad eyes.

เด็กน้อยคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนเลือกที่จับมือของนางเอาไว้แล้วบีบเบา ๆ แล้วพูดเสียงเบาราวกระซิบ”ผมจะเก็บทุกอย่างไว้เป็นความลับนะครับ พี่สาวอมนุษย์”

Then the boy had spent time thinking a little bit, before he decided to grab her hand as well as pressed her hand gently.“I will keep everything secret, my sister who is a monster.”

Share
Tweet
Pin1