เป็นอะไรทำไมเปลี่ยนไป

ขออภัยที่ต้องเขียนเป็นเอนทรี่

เพราะหลายๆคนบอกเป็นห่วงเราเรื่องฝีมือตก วาดเบี้ยว และวาดไม่เหมือนเดิม เพราะป่วย เราวาดเบี้ยวแต่ไม่ใช่เพราะป่วยเพราะเราไม่ร่างภาพก่อนวาดเลยหรือร่างน้อยมาก แต่เราจะบอกว่าทุกคนมีการเติบโต และต้องยอมรับทางเลือกของการเติบโตขึ้นนั้นได้ค่ะ  ถ้าบอกว่าเติบโตลง คงไม่ใช่ค่ะ เพราะว่าสิ่งที่เราเรียนรู้ตอนนี้มันมากกว่าการวาดรูปแล้ว  เราทำเว็บเป็น เขียนได้ เขียนคอมิคช่องตามสคริปต์ได้ วาดรูปได้ แต่งกลอนได้ แค่นี้ก็มากพอแล้ว เราเหนื่อยมาเยอะตอนนี้เราอยากใช้เวลาส่วนตัวมีความสุขบ้างในบางครั้ง ทำงานอยู่เป็นแบ็คให้น้องๆรุ่นใหม่
 
การพัฒนาในด้านวาดของเราอาจจะน้อย เนื่องจากจริงๆแล้วเราวาดโดยไม่ร่างซะส่วนใหญ่มันเลยออกมาเบี้ยว ถามว่าทำไมไม่ร่าง ก็ตอบว่าเราพึงพอใจที่จะวาดอย่างนี้ ถ้าบอกว่าเดี๋ยวจะไม่พัฒนานะ เรารู้สึกว่าการพัฒนาเรื่องทักษะ เราพอแล้ว เราสนใจเรื่องแนวคิด ตอนนี้เป็นเรื่องการลดทอนมากกว่า เราทำงานศิลปะเพื่อตัวเอง สนองความต้องการลึกๆตัวเอง เพราะฉะนั้นถ้าใครชอบก็ติดตามกันไปค่ะ ใครไม่ชอบก็ไม่เป็นไรนะคะ ลางเนื้อชอบลางยา ทุกอย่างมันจะคลี่คลายของมันเองค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ
 
และเวลาทำโปรเจคเราก็ทำเป็นทีม(ยกเว้นบางโปรเจค) เรามีคนช่วยตอนนี้เราเหมือนโค้ชมากกว่านักกีฬาแล้ว โค้ชบางคนไม่ได้เล่นกีฬาแล้วแต่ก็คุมทีมได้ สอนนักกีฬาได้ และเราก็มีงานวาดทำส่วนหนึ่ง ลูกค้าที่ยัง keep connect กันอยู่ในนี้(ไทย) เราไม่แน่ใจว่าจะไปได้ไกลแค่ไหนในสายการวาด เราไม่เลิกวาดรูปยังมี passion  แต่มันไม่ใช่ priority หรือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเราเหมือนเมื่อก่อน แต่เราคิดว่าเราหาทางออกได้ค่ะ
 
นอกจากนี้เรายังมีความสนใจด้านอื่นๆเช่น การเขียน การทำเว็บ การแต่งเพลง สอน การแต่งกลอน entrepreneurship การพูด และการแปล การฝึกสมาธิจากการลงสีอีกด้วย ความสนใจที่หลากหลายเช่นนี้ เราไม่สามารถโฟกัสอันใดอันหนึ่ง แต่ถ้าจะให้โฟกัสอันไหนก่อนก็ต้องเป็น entrepreneurship และสอนค่ะ
 
บางคนก็บอกพี่ว่าเห็นคนที่มือเจ็บยังวาดได้เหมือนเดิมเลย ลืมอะไรบางอย่างไปไหมคะ การวาดไม่ได้ใช้มืออย่างเดียว แต่ใช้ใจ และสมองในการวาดด้วยค่ะ ขออภัยน้องด้วยค่ะที่พี่พูดแบบนี้ 
 
ขอบคุณที่เป็นห่วงกันนะคะ พี่ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ชีวิตมันเปลี่ยนไปงานก็เปลี่ยนตามก็ต้องมีคนรับไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ใช่ไม่อยากพัฒนาตัวเองนะ แต่เราพอแล้วเรื่องทักษะ สอนได้ เข้าใจทฤษฎีต่างๆ การออกแบบ มีทักษะประมาณหนึ่ง ตอนนี้พี่มีความสุขดีค่ะ และพี่จะก้าวไปทำงานเบื้องหลังขึ้นเรื่อยๆแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเลิกวาดรูปนะคะ
 
ถ้าถามว่าเอาชนะเรื่องป่วย ทำงานตามปกติได้อย่างไร  “ทำตัวตามปกติค่ะ”
ทำเหมือนเราไม่ได้ป่วย ปกติดีทุกอย่าง ชีวิตคนเรามันสั้นค่ะ ในหนังซีบิสกิตบอกว่า ชีวิตหนึ่งไม่ถูกทำลายเพียงเพราะอาการบาดเจ็บเล็กๆน้อยๆหรอกนะ

ทั้งหมดนี้พี่ไม่ได้แก้ตัวแค่อยากให้เข้าใจความรู้สึกและจุดยืนของพี่บ้างเท่านั้นเองค่ะ
 
ขอบคุณน้องๆที่เป็นห่วงพี่กันนะคะ ชอบคุณจากใจค่ะ

2016-01-24T06:52:26+00:00มกราคม 24th, 2016|