‘ความเคยชิน’

‘ความเคยชิน’

สำหรับฉันแล้ว ความเคยชิน

เป็นทั้งสิ่งที่หวานหอม เหมือนไอศครีมรสวานิลลา ที่เราคุ้นเคยกันดี

ความเคยชิน ทำให้เรากินของเดิมๆ กลับบ้านทางเดิม นั่งรถสายเดิม ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ สั่งข้าวแบบเดิม เขียนงานแนวเดิมๆ

ที่ฝรั่งเรียก ‘stuck in a rut’

เพราะเรา ‘ไม่กล้าที่จะเปลี่ยนแปลง’

ไม่ว่าจะเป็นกลัวคำติชม กลัวว่าเปลี่ยนแปลงแล้วจะแย่ลง

ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเราก็เหมือน สิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในชีวิต

เหมือนหนอนตัวนี้

มันยากที่จะยอมรับว่า เรานั้นมีข้อเสีย ที่จะต้องเปลี่ยน

ที่จะต้องปรับปรุงกันทุกคน แต่คนเรามักจะรอให้ ‘ถึงเวลา’ ก่อน

ถึงจะมีอะไรมาบังคับให้เราเปลี่ยน

ที่ฉันคิดว่าความเปลี่ยนแปลงมันก็เหมือนหนอนที่เกาะอยู่บนไอศกรีมอันนี้ เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเข้ามาเกาะอยู่บน

“ความเคยชิน” อันสวยงามหวานหอมของเราเลยด้วยซ้ำ

จู่ๆฉันก็รู้สึกเบื่อไอศกรีมรสวานิลลาอันนี้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ทั้งๆที่ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบมันมาก

รู้สึกปลอดภัย ไม่ต้องคาดเดา ไม่ต้องลองผิดลองถูก

ไม่ต้องเจ็บปวด ผิดหวัง มีน้ำตา กับการทำสิ่งใหม่แล้วพลาด แล้วล้ม

แต่มันไม่ได้ทำให้ฉันเติบโต

ไม่ได้ทำให้ฉันลิ้มรสชาติใหม่ๆของชีวิต ที่ควรจะเป็น

มันเหมือนกับทั้งชีวิต ฉันรู้จักมันอยู่รสชาติเดียว

‘รสวานิลลา’ ที่แสนหวาน คุ้นเคย และ ‘คนส่วนใหญ่ชอบ’

เหมือนฉันพยายามที่จะเปลี่ยนแนวการวาด แนวการเขียน เพราะว่ารู้สึกว่าฉันอยู่ที่เดิม แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามเท่าใด สิ่งที่ฉันถนัด ก็ยังเป็นสาวเอเชีย เหมือนกับที่ฉันชอบกินไอศกรีมรสวานิลลาเหมือนกับคนอื่นๆ และการที่ฉันพยายามวาดแนวอื่น ก็เหมือนกับหนอนตัวนี้ ที่รอการเติบโต เป็นผีเสื้อต่อไป

เฟซบุ๊คจะเป็นที่ๆหนอนของฉันจะเกาะไว้ได้จนเติบโตเป็นผีเสื้อไหมนะ หรือฉันจะต้องย้ายรังไปที่อื่น เพราะที่นี่ อาจจะเป็นเหมือนไอศกรีมวานิลลา ที่ยังไง ก็ไม่เข้ากับ สิ่งแปลกปลอม สิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกว่าแนวการวาด แนวการเขียนใหม่ๆของตัวเองจะเป็นเช่นนั้น