บทเรียนชีวิตกับการเดินสวน

สมัยก่อนนี้เราเป็นคนที่เวลาเดินแล้วชอบก้มมองพื้นมาก เพราะกลัวเหยียบขี้
ทำให้มีนิสัยก้มหน้าก้มตาตลอดเวลาเวลาเดินและห่อไหล่ซึ่งมีบุคลิคไม่ดี
วันก่อนไปเดินสวนสาธารณะกับน้อง

น้องบอกคำนึงว่า “ทำไมกลัวเหยียบขี้หมาอยู่ได้ วิวสวยๆอยู่ตรงหน้า หัดมองบ้างสิ”

บางทีคนเราก็ติดอยู่กับความกลัว จนพลาดการใช้ชีวิตอันงดงามที่อยู่ข้างหน้า

การพลาดเหยียบขี้และน้ำครำเป็นสิ่งที่ผ่านไปแล้ว อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่สิ่งสำคัญคือระวังขี้แต่อย่าระแวงขี้เหยียบแล้วก็เหยียบไป ขี้มันก็แค่ขี้เท่านั้น อาจจะทำให้เหม็น(ไม่)นิดหน่อย การชมความงามของทางแล้วพลาดเหยียบขี้อาจคุ้มอยู่ที่เราใช้ตาหรือใจมอง.

คุยกับพี่สาวที่เคารพคนหนึ่ง ถามเกี่ยวกับชีวิตว่าทำไมคนเราชีวิตถึงมีขึ้นมีลง
พี่เขาบอกว่า ก็เหมือนกับการที่ชีวิตคนเราเจอธรรมชาติเช้าสายบ่ายเย็น
ธรรมชาติสอนเราทุกอย่าง

 

2015-09-25T09:49:21+00:00 กันยายน 25th, 2015|