‘ตัวตน’สิ่งที่ส่งผลต่อสายงานวาดหรือเขียน

‘ตัวตน’สิ่งที่ส่งผลต่อสายงานวาดหรือเขียน

สวัสดีค่ะ‘ตัวตน’สิ่งที่ส่งผลต่อสายงานวาดหรือเขียน

สวัสดีค่ะ

สำหรับเอนทรี่นี้ หลายๆคนคงจะงงพอๆกับการหาสไตล์
เราแยกกันนะคะ ระหว่าง สไตล์ กับ ตัวตน ของคนนั้น
สไตล์ ก็คือ สไตล์ค่ะ คือ การแสดงออก
เช่น สไตล์การวาด หรือ สไตล์การเขียน
อย่างเช่น คอนเซ็ปต์ในสไตล์การเขียนของบล็อคนี้
จะเหมือนการพูดคุยกันใน จริงๆน่าจะบรรยากาศร้านกาแฟนั่นแหละ
แต่ตัวตน คือตัวตน ตัวตน กับสไตล์ไม่เหมือนกัน

ตัวตนของเรา เราเป็นนักวาดภาพประกอบที่ทำงานเขียนด้วยค่ะ
เราไม่ใช่สายคอมิค
เหตุผลคือ เราพบตัวเองค่ะ ว่าเราไม่ชอบวาดคอมิค
ที่ต้องตีช่อง ลงโทน ติดสกรีนเลย
เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ขั้นตอนการทำงานแบบที่เราชอบ

เราคิดว่าทำไมงานคอมิคจะต้องทำงานในฟอร์แมทแบบเดิมๆที่ญี่ปุ่นกำหนดมา
ตีช่องในแบบตัวเองไม่ได้หรือ แล้วเส้นสปีด ทำไมต้องมี
อะไรทำนองนี้หนะค่ะ ซึ่งจริงๆ มันก็เป็นสไตล์ที่พิสูจน์มาแล้ว
ว่าถ้าทำแบบนี้ จะทำให้คนอ่าน อ่านรู้เรื่อง แต่เราก็ไม่ชอบทำอยู่ดี
(เราชอบอ่านมากกว่าชอบทำ)

นี่คือเหตุผลที่ทำไมเราไม่ทำงานวาดการ์ตูนเรื่อง
เพราะเราไม่ชอบ ทำแล้วรู้สึกมันไม่ใช่ตัวตนเราเอง
(เราเรียกสิ่งนี้ว่า DNA ค่ะ มันคือ DNA ที่กำหนด ว่าเราจะไปสายไหน)
แต่ถ้าเป็นคอมิคที่ได้กำหนดฟอร์แมทในการทำงานเอง พอได้อยู่ค่ะ
ตรงข้ามกับงานเขียนกับงานวาด(ตามใจ) ที่ยิ่งเขียนยิ่งวาดแล้วยิ่งรู้สึกสนุก
สายของเรา ถ้าจะทำเป็นอาชีพ คือต้องเน้นออกผลงานตัวเองค่ะ

ซึ่งปัญหาสำหรับเราคือ
เมื่อออกผลงานตัวเองแล้ว
มันจะมีเรื่อง ขายได้ หรือขายไม่ได้เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

การออกผลงานที่เป็นตัวเองจริงๆ
แล้วขายได้ มันเป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลาในการสั่งสมค่ะ
เราจึงทำงานสอนควบคู่ไป
แต่ไม่ใช่เหตุผลเรื่องเงินอย่างเดียวค่ะ
เราทำเพราะมันสนุก มันได้ถ่ายทอด
ได้เห็นเด็กเก่งขึ้นหลายๆคนถามเราว่า ทำไมไม่ไปเช่าสถานที่
ทำธุรกิจให้จริงจังไปเลย
ตัวตนเราไม่ใช่นักธุรกิจค่ะ ถึงเราจะเป็นผู้ประกอบการ
ถ้าไปเช่าสถานที่ทำจริงจัง มันเกิดภาระสำหรับเรา
อีกอย่าง มันไม่ได้บรรยากาศในการเรียน
เราคิดว่า ทำไมจะต้องสอนวาดรูปในห้องเรียน
ที่ไม่มีบรรยากาศ
เราคิดว่าร้านกาแฟ เป็นที่ๆเหมาะกับเรียนวาดรูปค่ะ

เพราะวาดรูปมันใช้อารมณ์
มันต้องการสถานที่ ๆ สร้างอารมณ์ได้
ซึ่งถ้าทำสถานที่ของตัวเอง ก็ต้องมานั่งสร้างใหม่อีก
แล้วมันก็เป็นเรื่องของธุรกิจอีก
และทำให้เราไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระอีกด้วย
เราเน้นสร้างผลิตภัณฑ์ตัวเองค่ะ จะเป็นผลิตภัณฑ์อะไรก็ได้
(หนังสือหรือดีวีดี คือผลิตภัณฑ์แบบหนึ่ง)
นี่คือตัวตน หรือสายของเราถ้าอยากรู้ว่าตัวตนของเราคืออะไร
ต้องลองทำดูค่ะ แล้วดูว่าเราสนุกกับงานนั้นๆหรือเปล่า
งานนั้นๆทำออกมาแล้วไม่รู้สึกฝืนหรือเปล่า

ถ้าทำแล้วรู้สึกสนุกเมื่อไร นั่นแหละคือจุดที่คุณเจอตัวตนของตัวเองค่ะ
ซึ่งตัวตนนั้น จะส่งผลต่อลักษณะในการทำงาน
และสายในการทำงานของคุณต่อมายกตัวอย่างเช่น เราชอบงานเขียน งานวาด
แต่เราไม่ชอบทำงานรับจ้างเขียน

แบบก็อปปี้ไรต์เตอร์ หรือ งานวาดแบบรับจ้างวาด(ทำได้บางงานที่ถูกใจ)
ตอนทำงานบริษัท เราทำได้ค่ะ เพราะมันเป็นงาน
แต่มันไม่ใช่ทุกงานที่เราทำแล้วสนุก
โชคดีที่งานบริษัทที่เราทำกับงานรับจ้างวาดส่วนใหญ่
ได้ทำงานที่ค่อนข้างจะใกล้ตัวเรามาก
ถึงแม้ไม่ใช่ตัวตนเราตรงๆ
งานบริษัทกับงานรับจ้างวาดและการเขียนบล็อค
ทำให้เราได้สั่งสมประสบการณ์

เพื่อเป้าหมายสุดท้ายคือการออกผลงานตัวเองค่ะขั้นตอนในการหาตัวตนนี่ใช้เวลาหลายปีค่ะ
ซึ่งจะต้องรักษาโมเมนตัมในการทำงานด้วย

เมื่อไรที่คุณเจอตัวตนตัวเอง
คุณจะทำงานเหมือนมี muse หรือองค์ลง
คืองานจะออกมาจาก inner หรือข้างในจริงๆค่ะ
สิ่งที่สำคัญคือต้องรักษาไฟ หรือความกระตือรือล้นเอาไว้นั่นเองค่ะ

ใส่ความเห็น

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.